രണ്ടു ജന്മങ്ങൾ നീണ്ടു നിൽക്കുന്ന ഒരു സ്വപ്നം

എനിക്കറിയാം.
പെണ്ണേ, 
അവിടെ നീയുറങ്ങുകയാണ്.
എങ്കിലും
ഞാനുറങ്ങുമ്പോഴേക്കും,
നീയുണരുമെന്നുമെനിക്കറിയാം

ശ്രദ്ധിച്ചു വായിക്കണം.
ഇത് വായിച്ചു കഴിയുമ്പോ
നീ ചിരിക്കണം കേട്ടോ.

നിനക്കറിയുമോ,
ഒരിക്കൽ മാത്രം സ്വപ്നത്തിൽ
വന്നു പോയൊരാളെ,
വീണ്ടുമൊന്നു കാണാൻ മാത്രം
 ജീവിതകാലം മുഴുവനുറങ്ങുന്ന
പ്രണയങ്ങളുണ്ട്.

നിന്നെ കാണാൻ ഒരു
ജീവിതകാലം ഉറങ്ങിയാൽ
മതിയാവില്ല
എന്റെ പ്രണയത്തിന് അല്ലെ?

രണ്ടു ജന്മമെന്ന്
ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ
പഠിപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞു.

പ്രണയം എന്നൊന്നില്ല എന്ന്,
ഘോരഘോരം പ്രസംഗിച്ച
ഒരാളാണ് ഇതെഴുതുന്നത്
എന്ന് പറഞ്ഞു ഇവർ
ചിരിക്കുന്നത് നീ കേൾക്കുന്നില്ലേ?

ചൂടേറിയ ഈ പ്രണയത്തെ,
ചാഞ്ഞും ചരിഞ്ഞും
തോരാത്തൊരു മഴയായ്
അഴിച്ചെടുക്കുന്നല്ലോ നീ.

ദരിദ്രമായ ആത്മാവിന്
അവൽ നനച്ച്
മടുത്തുപോയിരുന്നു പെണ്ണെ.
അലിവാലൊന്ന്
തൊടാനാരെങ്കിലുമൊരാൾ
മതിയായിരുന്നെന്നിപ്പോൾ
തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

നിനക്കറിയോ
നമ്മളിൽ ഞാനാണ്
 അവസാനമുറങ്ങുന്നത്.
നീ ഉറങ്ങിക്കഴിയുമ്പോൾ
രാത്രിയിവിടെ
ഒരു പൂച്ചയെപ്പോലെ
എന്നും പതുങ്ങി,
പതുക്കെ വരും.

ഒരേ ദിവസത്തിന്റെ
രണ്ടുരാത്രികൾ
നേരത്തോടുനേരം
പരസ്പ്പരം തൊട്ടു നോക്കുന്നു.
പലനേരങ്ങളിലും
മൗനം പൊള്ളും,
ഇടനേരങ്ങളിൽ
പൂക്കാറുണ്ടെങ്കിലും.

ഈ രാത്രിയിൽ
ഇങ്ങനെയിങ്ങനെ,
ഒരു വിരൽതുമ്പിനപ്പുറം,
കടലോളം
കാഴ്ച്ചകളൊരുക്കുന്നതിനാലാണ്,
എനിക്കു നീ,
കാറ്റുപോലൊരു കൂട്ടാവുന്നത്,
കിനാവിന്റെ ചിറകാവുന്നത്.
എന്റെ നിലാവാവുന്നത്.

ഈ സ്വപ്നം
രണ്ടു ജന്മങ്ങൾ കൂടി
കൊണ്ടുനടക്കാൻ
എനിക്കിപ്പോ
മനസ്സില്ല.
ഇന്ന് മുതൽ
ഞാനും നീയും
ഒരുമിച്ചു സ്വപ്നം കാണും.
അതിനി എത്ര
ജന്മങ്ങൾ നീണ്ടാലും.